Vandaag is het precies één week geleden dat Yasmine overleden is. Overal waar ik kom en ga wordt er over gepraat. Tuurlijk is het heel jammer dat dit gebeurd is, en vooral de manier waarop. Vorige week ging ik mee naar een bbq met de mensen waarbij mijn vriend schaakt. Ook dit onderwerp werd weer aangekaart. Een man die bij ons aan tafel zat, die psychiater is, vertelde dat zelfdoding ook erfelijk kan zijn. Ik ben er echt over gaan nadenken. Mijn oma heeft destijds ook geprobeerd om zich van het leven te beroven maar het is mislukt. Ze was heel de tijd depressief en nam heel veel pillen. Op haar 62ste is ze uiteindelijk in coma geraakt en uiteindelijk ook hieraan overleden. De dokter zei ook dat de medicatie haar enorm verzwakt heeft.  Toch weet ik niet echt wat de aanleiding was om dat te doen, wat haar problemen waren...

alleen merk ik dat die negatieve gedachten ook typerend zijn voor mij.  4 jaar geleden, toen was ik 18, ben ik eens heel stom geweest. Ik voelde mij zo ellendig dat ik 's nachts thuiskwam en in de medicijnkast 't eerste en 't beste nam. Ik denk dat ik toen zo'n 6 à 7 pillen uit die strip heb ingeslikt. Maar toen kreeg ik 't benauwd en ben ik gestopt. Ik ging slapen en hoopte toen dat ik nooit meer zou wakker worden. Het enige wat er de dag nadien is gebeurd is dat ik urenlang op het toilet zat en last kreeg van diarree en wat buikpijn had. Meer niet. Ik besef dat ik toen veel geluk had omdat ik blijkbaar een sterke maag heb. Tot op heden is er echt niemand die dit weet. Ik schaam me er ook nog steeds heel erg over. Nochtans voel ik me nu soms nog zo slecht. Vooral nu opnieuw door die ganse heisa rond Yasmine. Ik wou eerlijk gezegd soms dat ik in haar plaats was en niet meer hoef af te zien van alles hier. Ik weet dat ik hiermee mensen zal kwetsen en dat houdt me vooral nu heel erg tegen.  Maar toch...'t gevoel van elke dag wel onder mensen te zijn en te doen alsof je dolgelukkig bent, maar thuis te komen in één grote leegte. Je kunt je écht wel heel eenzaam voelen tussen zoveel mensen. Dat ervaar ik elke dag opnieuw. Ik ben ook iemand die zich alles rondom mij heel hard aantrekt. Als vrienden van mij zich ongelukkig voelen, voel ik echt heel veel empathie, maar ik neem het ook allemaal mee naar huis en dan pieker is me gewoon suf. Als ik me slecht voel, is er niemand die het ziet, omdat ik het ook tegen niemand kan zeggen. Ik weet ook niet wat ik moet zeggen want echt grote problemen heb ik niet. Er zou dat toch niemand begrijpen. De enige plaats waar ik ween is thuis, alleen op mijn kamer. Mijn mama ziet het wel dat ik vaak heel stil ben thuis. Maar dan wordt ze kwaad omdat ik weer zo 'zielig' doe. . Ergens zou ik wel erover willen praten met mijn mama, maar dan escaleert het weer helemaal. MIjn moeder is net het tegenovergestelde. Ze heeft gewoon geen tact en vindt dat ik overdrijf, dat ik geen reden heb om zo te doen. Er zijn mensen met veel meer problemen maar ik heb er geen. Hierdoor neemt mijn eenzaamheid alleen maar toe. Ik voel me zo onbegrepen, alleen, niemand die 't ziet. Ik vrees dat deze wereld gewoon te hard is voor mij en ik hier mijn plaatsje niet kan vinden. Ik heb ook wel een vriend die ik graag zie en die mij ongetwijfeld ook heel graag zal zien, maar er niet in slaagt om mij deze wereld mooi te laten lijken. Ik vrees dat niemand dit echt kan. ik ben gewoon te realistisch, te meelevend om alle sombere dingen die gebeuren en die niet te vermijden zijn, te kunnen relativeren. 

Ik ben nu 22. Niet echt tot jullie doelgroep gericht, besef ik. Ik zou me jong moeten voelen en in de fleur van mijn leven zijn, maar het lukt me echt echt niet!