Soms heb je wel eens het gevoel dat je niet gehoord wordt door je ouders toch? Dat heeft denk ik iedereen wel eens. Maar naarmate je ouder wordt, ben je wat slimmer, denk je over meer dingen na en kom je ook sneller ergens achter. Dan nu, ik ben iemand die wel vrij snel merkt als er ergens iets aan de hand is met iemand. Daarbij komt dat ik ook het gevoel heb dat mijn ouders mij liever kwijt zijn dan rijk. Je voelt het gewoon aan de manier waarop je aandacht krijgt, negatief of positief. Je merkt het aan de manier waarop ze naar je kijken of hoe ze over je praten. Ik heb een jonger broertje en een jonger zusje. Mijn zusje is heel erg slim, netjes, knap, zelfstandig, leergierig, wil graag helpen. Mijn broertje is iemand waar mijn ouders sneller medelijden mee hebben. toen hij klein was is hij heel ziek geweest. Nu heeft hij wat moeite met school en hij is niet heel sociaal makkelijk, dat wil zeggen, hij vind het net zo leuk zonder als met vrienden. Maar waar ben ik. Ik weet niet wat ik ben. Ik kan goed zingen dat weet ik, heb een talent. En tuurlijk zijn mijn ouders trots op me als ik goed heb gezongen maar ik zou zo graag willen dat ze ook trots op me konden zijn als ik geen mooie prestatie heb geleverd. Ik moet tegen zoveel dingen opboksen, ik moet bijna vechten om iets gedaan te krijgen, ik moet overgevend door huis lopen wil ik thuis mogen blijven ook al voel ik me nog zo ziek. Ik moet zoveel harder werken voor mijn gevoel.

heb dit ook wel eens gemeld bij mijn ouders. Reactie: Dat klopt niet. En daar was ook alles mee gezegd. Geen reactie van: Ohh hoe komt het dan dat je dat gevoel krijgt, Nope, ik zou me aanstellen, dingen zien die er niet zijn. Ik heb ook zoveel ruzie. En soms weet ik niet eens meer waarom ik ruzie heb. Laatst hadden we een ruzie waarbij mijn vader me een stomp in mijn gezicht gaf. Op voorhand had ik iets heel lelijks gezegd en daardoor sloeg hij me. Ik was me ervan bewust dat ik fout zat dus daar heb ik ook heel erg mijn excuus voor aangeboden en ook echt gezegd dat ik dat echt niet had mogen zeggen. Wat kwam er van zijn kant: "Tsjaa, het spijt mij ook wel MAAR.... Ik vroeg mezelf: WAT? Is dat alles. Voor mij is het een hele happening dat mijn vader me voor de 2e keer heel erg hard slaat en wat voor excuus krijg ik? heeft hij er uberhaupt wel spijt van. En ook mijn moeder. Toen ik het haar vertelde, ik zei: "mama, papa heeft me in mijn gezicht geslagen hea? De reactie van mijn moeder was: "Jaaa, dat weet ik wel MAAR..

Opnieuw die maar, Ik weet echt niet meer hoe ik het wel goed moet doen. Ik probeer al zoveel maar alles lijkt te mislukken. Als ik stil ben en niets vertel of zeg is dat niet goed. Als ik wel veel vertel dan wordt ik afgekapt of dan wordt ik niet gehoord. Wat moet ik hier dan aan doen. Ik bedacht me hierdoor laatst dat ik het veeel minder erg vond dan vroeger als ik de gedachte had dat mijn ouders zouden zeggen/ vragen of ik alsjeblieft weg wilde gaan en nooit meer terug komen.

De hele wereld om mij heen mislukt. Het gaat gewoon niet goed. Ik doe het niet goed. En ookal probeer ik het, en dat zeggen er wel meer, maar hoeveel tranen ik al wel niet heb gelaten voor alleen om mijn ouders me te zien of trots op me te zijn of dat ik het ieder geval goed doe, is gewoon absurt. Mag ik nog wel gewoon hier zijn. Zoveel vragen.

 Ik wil niet meer, ik ben op. Ik ben mentaal en emotioneel helemaal leeg. ik kan niet meer. Ik wil het gewoon niet meer. Ik wil niet meer hier zijn. Ik wil hier weg. Kan iemand mij alsjeblieft zeggen hoe ik ervoor kan zorgen dat ik het goed kan doen voor mijn ouders. Ik huil... Ik kan alleen maar huilen.

 Alsjeblieft! Wil iemand me hier weghalen!

Sadness.