Ik pas niet in deze wereld. Ik heb altijd al raar geweest en iedereen vond dat ook. De meesten maakten hier geen probleem om en vondet mij daarom wel grappig, maar anderen vinden me daarom niet leuk.

Ik ben een 16jarig meisje en heb al ongeveer 4 jaar een heel raar, slecht en appart gevoel. Het werd altijd maar erger en erger. De laatste maanden is het echt al wel erg. Maar nu gaat het erover, ik weet niet wat het is, het is zooooo'n raar en slecht gevoel! Sinds ongeveer 4 jaar ween ik dan ook bijna elke dag, en soms weet ik niet eens waarom. Maar sinds de laatste weken wil ik niet meer op deze wereld zijn, ik wil echt dood zijn. Ik wil het ,zo zo graag. Er zijn te veel dingen die anders zouden moeten zijn opdat ik nog zou willen leven.

 Er zijn zoveel dingen die ik zou willen, zou wille kunnen, zou willen hebben, zou willen doen, zou willen zijn. Ik wil bijna alles, en dat is veel te veel. Ik ben bang dat hoe ik mij nu voel te ver is om me nog te kunnen helpen.  Het zit zo diep. Het zit veel verder dan iemand ooit zou kunnen begrijpen, en ik voel het, ik weet het echt zeker. Ik zou zo graag willen vertellen hoe ik me voel aan bepaalde mensen, maar ik weet het zelf niet, of het is gewoon zooo moeilijk uit te leggen, te verwoorden. Ik kan mijn leven niet meer aan, het is te zwaar. Ik weet al 4 jaar dat er IETS is. Maar wat was dat iets toch altijd? Ik ga eronder door. Soms heb ik zooo'n rot gevoel dat ik zelf niet meer kan wenen, al mijn tranen zijn op. Ik ween al heel mijn leven.

 Moesten mensen die ik ken dit allemaal weten zouden ze zeggen: Maar waarom? Jij hebt toch alles? Je bent super mooi, super tof en lief! Al de hobby's die je doet.. Een perfect vriendje! Ik vraag het mij ECHT af.. Waarom ik? Mensen kennen mij zo niet, ik ben altijd de grootste grappenmaker die er is. Ik zie er meestal gelukkig uit bij mijn vrienden, en op die momenten is dat ook zo, maar als ik alleen ben. Of de laatste hoef ik er zelf niet meer alleen voor te zijn, ik begin er soms gewoon voor te wenen in de klas, zelfs tijdens mijn examens. Nu moet ik straf schrijven omdat ik ombeleefd was, maar ik kan er niks aan doen, ik heb adhd en gilles de la tourettes dus ik brul waar ik zin in heb. Niks kan mij toch nog schelen, omdat het enige dat ik wil dood zijn is. Ik wil zo graag dat ze het weten op school, maar ik kan het niet gewoon gaan vertellen, maar ik wil er zeker geen straf voor schrijven!

De enige die hier van weet is mijn vriendje. Maar hij kan niet meer doen dan gewoon heel lief zijn voor mij.. En dat begrijp ik, want mijn probleem is veel te gecompliceerd.

Ik wil echt NU weg zijn van deze wereld, echt NU. Ik kan niet meer wachten.. Ik wil het nu, ik hou het echt ni meer lang vol. Ik wil zoo graag dood zijn.