Liefste vrijwilligers van KJTIk heb een beetje getwijfeld onder welk thema ik het zou plaatsen want het gaat deels over school maar 't heeft ook met mijn ouders te maken. 2 jaar geleden is het ondertussen, zijn mijn ouders officieel uit elkaar gegaan. Voordien woonden ze ook nog een jaartje samen alhoewel de relatie toen al was beëindigd. Mijn ouders zijn steeds goeie vrienden gebleven dus echt veel problemen heb ik niet gehad. Samen hadden ze afgesproken dat ik en mijn broer zouden mee verhuizen met ons mama, mee naar B. Voordien hebben we altijd in G gewoond. Het was net in de grote vakantie en ik zou naar het eerste middelbaar gaan, dus ik moest hoe dan ook al veranderen van school. De eerste maanden op school verliepen moeizaam maar ik dacht dat het wel zou beteren en ik wou het ook nog een kans geven.Maar ondertussen zit ik in het tweede middelbaar en het lukt me nog steeds niet. Ik kan me gewoon niet aanpassen. Ik heb er weinig vrienden en iedereen beschouwt me als een rare. Het verschil heeft volgens mij ook te maken dat ik heel mijn lagere schooltijd op een freinetschool heb gezeten. Daar heerst er al een heel andere mentaliteit op school. Je moet daar zelf keuzes maken en je krijgt ook meer vrijheid. Daar werden ook al mijn artistieke vaardigheden naar boven gebracht. Terwijl waar ik nu zit wordt alles voor jou beslist, andere mensen uit mijn klas zijn ook echt kuddebeesten en haast niemand op school lijkt echt. Iedereen die daar zit luistert naar dezelfde muzieksmaak maar als ik opbiecht dat ik piano speel en dus van klassieke muziek hou, ben ik de weirdo. Ik word binnenkort 14 jaar en kijk dus ook graag es rond naar andere jongens, maar ik ben niet zo'n freak. Zij zijn daar gewoon constant mee bezig. Of als we iets leren op school over cultuur, vinden zijn dat meteen al dom. Ook al zijn er al een paar mensen serieus door de mand gevallen, ze blijven gewoon volhouden dat ze het dom vinden gewoon omdat ze bang zijn om hun populariteit te verliezen. En dat haat ik enorm. Ik probeer wel vriendelijk te blijven want ik wil ook geen gans jaar in een klas zitten waarmee ik alleen maar ruzie heb. Alleen voel ik me gewoon het buitenbeentje. IK ben niet zoals de rest en ik wil het ook niet worden, waarmee ik kan concluderen dat ik daar niet echt thuishoor op die school. Nu heb ik de laatste tijd veel nagedacht wat ik volgend schooljaar wil doen en heb ook al rondgekeken op het internet. In G hebben ze een uitstekende school waar je beeldende en architecturale kunsten kunt volgen. Ik heb ook eens rond gezocht of je die richting ergens in B kunt volgen maar dat kan niet. Ik denk niet dat mijn ouders daar echt een probleem van zullen maken als ik verander van school. Maar het betekent dan wel dat ik terug naar G ga. En daar knelt het schoentje wel. Elke dag heen en terug van B naar G met de trein, terwijl mijn papa wel in Gwoont, vind ik een beetje ridicuul. Mijn paps vindt het wel ok als ik bij hem terug zou intrekken ma ik heb een beetje schrik voor mijn mama. Ze weet dat ik mij niet echt gelukkig voel op school. In het begin ging ik ook maar van de zaterdagmiddag tot de zondagavond naar G. Maar tegenwoordig vertrek ik meestal de vrijdagavond al en durf ik de woensdagnamiddag (net zoals vandaag) de trein nemen naar G. Ik voel me hier veel meer thuis dan in B. Hier heb ik mijn vrienden, hier is er meer te doen dan in B, of toch de dingen die ik wil doen. Ik hou heel veel van mijn mama en ik wil haar echt niet kwetsen maar hoe meer ik erover nadenk hoe liever ik terug bij mijn pa wil gaan wonen. Maar ik vrees da ze het allemaal beetje verkeerd ga interpreteren. Ik denk dat ze het persoonlijk zal opnemen. Hoe kan ik haar dat nu het best duidelijk maken?