Hallo,

 ik zou graag eens m'n verhaal vertellen en vragen wat ik moet doen... Zelf weet het namelijk niet!

Ik ben een 16-jarige jongen, m'n ouders zijn gescheiden en we gebruiken het co-ouderschapsysteem. Dit is al bijna 4 jaar zo (in juli om precies te zijn).
M'n vader bleef wonen in het huis waar we daarvoor woonden, en m'n moeder ging inwonen bij een Filip op ongeveer 10km afstand van m'n "ouderlijk"/echt huis. Alles verliep goed, ik kon gerust zeggen dat ik gelukkig was! Ik voelde me zeer goed bij m'n vader, bij m'n moeder voelde ik me goed... Filip was niet m'n beste vriend (ik kon er gewoon niet goed mee praten), maar we bleven vriendelijk tegen elkaar. Filip was wel geen leuke en ook geen goeie vriend voor mam... In september vorig jaar kon ik ze eindelijk overhalen om van hem weg te gaan (samen met m'n 14-jarig broertje). Mam is alleen gaan wonen op zo'n 5 km van paps huis...
Alles ging goed, maar de laatste 5 à 6 weken dat ik daar ben, voelt het niet goed meer aan! Iedere week heb ik al geweend denk ik...

Here's the deal:

*Sinds 1 januari heb ik een vriendin, ze woont bij haar moeder (ook gescheiden ouders) en ze is een ongelooflijk slechte moeder! M'n vriendin heeft bvb nooit een uur om thuis te zijn bij een fuif, mag 's avonds wegzitten zoveel ze wil... Is maw. véél te losgelaten.
-Wat denk ik: Mam zegt veel dat ze me niet zo zal behandelen (ze denkt dat ik wil leven zoals m'n liefje, losgelaten worden enzo! Wat niet zo is...). En juist omdát ze me niet zo wil behandelen (denk ik), is ze juist strenger in verband met uitgaan, weggaan naar m'n vriendin...

*Mam zegt zelf dat ik de leeftijd heb om losgelaten te worden... We hebben al gepraat, en we kwamen tot de conclusie dat ik volwassen behandeld moet worden, in ruil dat ik ook m'n verantwoordelijkheden neem!
-Wat denk ik: Juist omdát ze vindt dat ik m'n verantwoordelijkheden moet opnemen (wat ik zelf ook goed vind), is ze te rap kwaad wanneer ik daar niet in slaag...

Dit is nog niet zo erg, maar hier het volgende:
Ik weet niet hoe het komt, maar de laatste 5 á 6 weken gaan iedere keer volgens een patroon:

*Toekomen op zondagavond
*Lief zijn (doen) tegen elkaar
*Woensdag of donderdag gebeurt er iets waardoor mam kwaad is (deze week was het - hou je vast - een bus missen)
*DE REST VAN DE WEEK is de sfeer verpest en zeggen we hooguit "Hey", "slaapwel", "tot straks"...
*Grootste opluchting van de week: ik mag weer naar m'n pap!

 Ik vind dus dat m'n moeder véél te rap (een bus missen, komaan) en nog erger, veel te lang kwaad blijft! Wat voor leven heb je als iedere week bij je moeder een strijd wordt om zo lang mogelijk happy te blijven...

Het probleem is: zij vindt dat ik me moet aanpassen en moet veranderen, maar ik vind dat zij moet veranderen... (en ik heb haar koppigheid, dus we komen er niet gemakkelijk uit, wat weer veel conflicten oplevert)

Ik ben nu net bij m'n pap (wat ben ik blij...) en heb met hem gepraat over hier te blijven wonen... M'n moeder had al gezegd dat het misschien beter zou zijn, maar pap wil dat niet toelaten! Ik moét van hem zondag terug naar mam gaan...

Ik ben 16 jaar, kan ik zelf beslissen waar ik wil wonen en hoe(lang)? Ik zou graag overschakelen naar 2 weken bij pap en dan in dat laatste weekend bij mam, maar hij wil dat zelf niet!
Wat als dit nu voor mij beter is, nóg zo'n week wil ik echt niet meer!!

Bedankt
Ik