Hallo,

Ik heb een nichtje, dat was eerst mijn beste vriendin (ik noem haar even P). P en ik deden echt alles samen en we maakten ook altijd alles samen mee, we waren echt onafscheidelijk. Sinds we konden praten zeiden we al dat we beste vriendinnen waren en dat waren we tot ongeveer een half jaar geleden nog steeds.

P en ik zitten niet bij elkaar in de klas, maar wel op dezelfde school. In mijn klas zit een meisje (ik noem haar even V)  V was vorig jaar ook een gewone vriendin van ons. Maar sinds ongeveer een half jaar is zij de beste vriendin van P.

Ik weet niet hoe dit is gekomen maar ik zit er heel erg mee. Wat heb ik fout gedaan waarom P en ik niet meer beste vriendinnen zijn? P en ik hadden namelijk nog nooit ruzie gehad. Tegenwoordig hebben we soms wel ruzie omdat ik dan aan haar vraag waarom we opeens niet meer zoveel met elkaar omgaan, dan geeft ze van die ongeintereseerde antwoorden.

Een keer zij ze dat ik was veranderd, dat ik tegenwoordig best vaak chagerijnig ben enzo. Ik heb daar op geantwoord dat het kwam omdat ze mij zo liet zitten. Ook zij ik dat het kwam omdat in tegenwoordig niet meer zo lekekr in mijn vel zit (maar dat komt door mijn thuissituatie).

Ik zit er echt heel erg mee. Ik ben een beste vriendin verloren en ik weet niet waarom! Ik moet 's nachts ook heel vaak huilen omdat ik echt niet weet wat ik nu moet doen. Ik zit echt niet meer lekker in mijn vel en ik ben van een hele vrolijke spontane meid in een onzeker stil meisje veranderd.

Ik heb me voorgenomen om P even te gaan negeren, niet meer te vragen of ze kan afspreken en ook even niet meer tegen haar gaan praten op msn, maar zou dat helpen? Zal ze dan over een tijdje gewoon weer aan mij vragen om af te spreken of zal ze dan denken van: ja, daar ben ik gelukkig van af. ?????

Thuis heb ik het ook helemaal niet leuk, mijn vader heeft geen werk en dat brengt heel veel stres mee. Mijn ouders hebben daarom tegenwoordig ook heel vaak ruzie, ik heb soms het gevoel dat ze gaan scheiden. Soms denk ik dat dat misschien ook maar beter is want dan ben ik teminste een deel van me stres af.

Ik weet niet of iemand me kan helpen. Ik weet dat het leven zo is, dat vrienden komen en gaan enzo. Maar ik vind het gewoon even fijn dat ik me verhaal kwijt kan. Toch hoop ik, dat er iemand is die me kan helpen.