Ik kan maar niet stoppen ..
Beste KJT en iedereen die dit leest. Ik ben een meisje van 17 en ik heb enorm veel zorgen. Ik heb dagelijks ruzie met mijn ouders en men broer die een jaar jonger is dan mij. Mijn ouders geven mijn broer altijd maar gelijk, terwijl hij meestal gewoon ongelijk heeft. Ik moet koken, de vaat, strijken, dweilen en dergelijke. Ook mag ik maar één uur per dag op de computer. Mijn broer moet niets doen in het huishouden en mag de hele dag op de computer! We krijgen wekelijks 5euro zakgeld. Mijn broer meestal meer "omdat hij zo braaf is" en ik meestal niets "omdat ik zo stout ben". Dit gaat al een paar jaar zo. Vorig jaar heb ik een "middeltje" gevonden om het dragelijker te maken. Van toen ben ik begonnen met me te snijden en verbranden op mijn buik. De pijn gaat dan door mijn lichaam en ik vergeet voor even mijn zorgen, het heeft me een goed gevoel. Tot de pijn onder controle is en ik weer emotionele pijn heb. Ik snijd me nu soms 5 keer op een dag. Mijn buik is geen "buik" meer. Ik weet dat mijn buik vol littekens gaan staan, dat zie ik nu ook wel. En ik weet dat het eigelijk niets helpt om je te snijden, maar ik kan er gewoon niet met stoppen! Ik wist niet dat dit zo "verslavend" kon zijn!
Beste Lien
Ik ken het gevoel altijd op de tweede plaats te komen en ongelijk behandeld te worden. En niemand van je omgeving heeft het door. Je snijd je op je buik, dus je wilt juist geen aandacht. Het is dus alleen voor de emotionele pijn even te vergeten? Zoals jij zegt is het EVEN. Zijn die littekens dat echt zo waard? Meid, dat is niet goed voor jou! Hoe moeilijk het ook is, probeer er met te stoppen. Zet desnoods alle negatieve dingen op een rij en alle positieve. Ik kan me geen positieve bedenken, enkel negatieve. Toch een reden om te stoppen?
Groetjes van Kaatje
Hallooo
Misschien kan je eens wat anders proberen in plaats van je snijden. Het helpt misschien om je gedachten neer te pennen in een dagboek?
succes!
Hee!
Zelf ben ik enigste kind, dus ik heb geen flauw idee hoe het voeld om nooit iets goed te kunnen doen in tegenstelling tot je broer. Het lijkt me echt verschrikkelijk frustrerend. Het is echt goed dat je inzit dat je eigen pijn doen geen goede manier is, het maakt het op lange termijn al slechter! Misschien kan je een lied spelen in plaats van je te snijden? Of gewoon iets andere zoeken waar je je frustraties kan op uitwerken.
hallo Lien
ik snij mezelf ook vaker dan ik zou willen
maar misschien kan je nu proberen om jezelf met een elastiekje pijn te doen, in plaats van te branden of te snijden, dit laat geen blijvende littekens achter en je kan nadien dan proberen om jezelf steeds minder vaak pijn te doen
bij mij werkt het ook om elke keer dat ik mezelf snij, nadien op te schrijven waarom ik dat heb gedaan en welk gevoel ik daarbij heb,
door dat te doen merk ik dat ik mezelf veel minder snij
Om echt helemaal te stoppen met zelfbeschadiging, moet er thuis iets veranderen
het beste is om met je ouders of met je broer te praten,
maar dat moet nu nog niet, en als je dat doet moet je ook niet vertellen dat je jezelf pijn doet, want dan hebben ze helemaal geen respect meer voor jou,
wat bij mij ook helpt is dat mijn vrienden weten dat ik snij en waarom ik dat doe,
misschien kan je het ook tegen je vrienden vertellen want hun steun helpt echt heel goed
Toen ik het aan mijn vrienden vertelde, schrokken ze eerst wel, maar nadien begrepen ze het wel,
Veel succes met stoppen!
Hoi
Ik ben een jongen, en ik denk niet dat jongens zichzelf snijden. Maar mijn zus deed dit wel, ze was wel maar een jaar of 12 toen, dus nog niet zo slim als jij. Mijn ouders hebben het opgemerkt terwijl ze moest afwassen, maarja bij jou is het op de buik dus da ga denk ik niet metteen opvallen. Ma mijn zus is dan op aanraden van paar mensen naar het jac gestapt. Daar helpen ze jou en zoeken ze dingen die je kan doen in plaats van je te snijden.
Succes!
Dag Lien,
Zelf ben ik ook 17 en gestopt met me te snijden. Mensen die zich nooit sneden kunnen hierover niet meepraten. Het is inderdaad verslavend! Net zoals roken en alcohol! Je kan er echt niet van de ene op de andere dag met stoppen. Vorig jaar kwam er bij licht op het einde van de tunnel en had ik een lief. Hij begon vragen te stellen waarom ik nooit in bikini liep en waarom ik mij nooit wou vertonen zonder kleren. Uiteindelijk heb ik al mijn moed bijeengeraapt en het hem gezegt. Hij was geschrokken, hij dacht dat ik niet blij was dat ik samen was met hem. Ik zij dat ik nu geen enkele reden heb om mij te snijden, vroeger wel. Maar ik er nu gewoon niet met kan stoppen, de drang is te groot. Tuurlijk snapte hij dat niet, we zijn uit elkaar gegaan. Mijn woede was zo groot; ik heb toen alle scherpe voorwerpen weggedaan. Ik stond echt soms te trillen, echt afkickverschijnselen. Ik heb het opgebiecht aan heel mijn familie en niemand heeft sindsdien scherpe voorwerpen in huis gehaalt. De drang was er nog steeds, maar ik kon me gewoon aan niets snijden. Nu ben ik helemaal verlost van die drang en snijd ik mezelf niet meer, alleen de littekens herineren aan die tijd.
Groetjes!
Heej,
Het moet verschrikkelijk voelen om te zien dat je broer altijd word voorgestoken. Als je ouders geen rekening houden met jou, moet jij dat ook niet met hen. Het heeft geen zin om te snijden, praat het uit. Je ouders zijn je ouders en ze moeten weten hoe jij je voelt. Ze zullen er zeker wat aan doen.
Groetjes
Dag Lien
Snijden is geen oplossing! Mijn zus deed het ook en het zorgde voor nog meer problemen. Stoppen is het best! Er staat op internet veel dingen over hoe je kan stoppen, je moet maar eens kijken.



Hallo Lien,
Knap dat je inziet dat snijden echt niets oplost. Je toont met jouw bericht aan dat zelfverminking inderdaad verslavend kan zijn. Littekens zijn blijvend, problemen kunnen opgelost worden. Het is belangrijk dat jij hulp zoekt. Je kan anoniem (en gratis) terecht bij een Jongeren Adviescentrum (JAC - www.jac.be). Deze mensen zullen jou vast en zeker helpen. Uiteraard mag je er ook verder met ons over praten via ons gratis nr 102 of tijdens een chatsessie, of door te mailen. Onze gegevens kan je terugvinden op de mainpage. Misschien tot gauw? Sterkte meid!
KJT-team