help! Ik weet eigenlijk niet zo waar ik moet beginnen... (3jaar geleden)sinds ik naar middelbare school ga is het begonnen ik ben beginnen snijden omdat ik maar 1 vriendin had en voor de rest niemand en ik wou bijna niet meer praten. toen ik in het tweede middelbaar zat was mijn nonk vermist en daarna werd hij vermoord teruggevonden en mijn mama wou niets meer doen niet eten ,niet het huishouden doen en weende alleen nog maar net als de rest van de familie alleen ik heb nooit in het openbaar gehuild omdat ik dat kon en mijn familie dacht dat ik niets met hem inzat  wat niet waar is want ik denk nog heel veel aan aan hem. mijn mama is soms nog altijd droevig en heeft daarom vaak ruzie met haar vriend. Door dit alles had ik nog minder zin om te praten(zo ben ik mijn enige vrienin verloren) en ben heel verlegen geworden , zelfs tegenover mij n familie. Daardoor noemen ze mij nu assosiaal ect..Ook op de notenleer zitten heel veel leuke jongens maar ik durf ze niet een aankijken en zeker niet tegen praten.Omdat ik altijd alleen ben en ze weten dat ik mij sneed hoorde ik ze fluisteren dat ze mij gestoord vinden en raar enzo..(waarin ze miss  wel gelijk hebben) want ik  als ik voel dat iemand naar mij kijkt voel ik me heel zenuwachtig en om me te kalmeren zing ik dan zachjes waardoor iedereen denkt dat ik tegen mezelf praat. Nu heb ik terug 1 vriendin maar die is zo druk met haar "problemen" te vertellen dat ze geen tijd heeft om naarmij te luisteren(wat jammer is). Nu ben ik ook nog een terug begonnen met snijden en nu noemt iedereen mij(achter mijn rug) vuile emo enz...Soms zie ik leven echt niet meer zitten . Wat moet ik doen. (srry als ik zowat mijn heel levensverhaal heb gedaan maar ik moest gewoon mijn verhaal even kwijt)