Depersonalisatie
Hi.
Ik heb depersonalisatie. Depersona-watte? Jaja, depersonalisatie, Google is je vriend.
Anyways. Ik weet zeker dat ik het heb, er is niks dat er ook maar in de buurt komt. Nu is het zo dat de eerste keer dat ik het kreeg, ik in klas een zat. Tijdens introkamp.. Ik wist niet wat het was, wat ik er mee moest doen, hoe ik er vanaf kwam.. In de eerste had ik er af en toe nog wel last van, maar het werd halverwege het jaar minder. Alleen tijdens hele erge drukte kwam het nog eens naar boven. In de tweede had ik er heel weinig last van. Ik ben dan ook maar naar 2 schoolfeesten geweest, en dat was zo jammer.. In de derde hadden we weer een keer kamp. Die ene nacht dat we daar waren had ik een paniekaanval. Of in elk geval, dat dacht mijn mentrix. Ik ben wat rond gaan googlen, en kwam uit op depersonalisatie. En het klopte allemaal.. In de vierde heb ik er erg weinig last van gehad, behalve dan een keer in duitsland met mijn familie en op het gala. Nu ben ik klaar met school en ga ik een vervolg opleiding doen, met , je raad het misschien al, kamp. En ik zie er zwaar tegenop. Mijn ouders weten het, ik heb ze het verteld, maar ze schuiven het af op hyperventilatie. Naar de dokter durf ik neit, want ik ben bang dat ie me uitlacht, en zegt dat ik me aanstel. maar ik stel me helemaal niet aan.
Weten jullie misschien iets van medicijnen ofzo?
<33
HeyIk ben een meisje van 15 jaar en heb net hetzelfde probleem. In het 6e leerjaar had ik een soort van depressie en ben daarvoor naar een psychologe gegaan. Toen had ik ook al het gevoel dat ik in een soort van droom leefde en kneep vaak ik mijn hand, om zeker te zijn of ik wel echt leefde. Toen had ik er nog niet erg veel last van en dat gevoel is na de sessies dan ook wel verdwenen. Ik heb dat onderwerp dus nooit aangehaalt. In het 1e middelbaar ben ik weer hervallen en ben doorverwezen naar een kinesiste voor ademhalingsoefeningen. Ik had toen ook erg veel last van hyperventilatie en paniekaanvallen. De kinesiste vertelde al na de eerste consultatie dat ik hsp ben. Hoogsensitief, wat betekend dat je prikkels rondom jou intensiever waarneemt en voelt dan ze werkelijk zijn, of hoe andere mensen ze ervaren. Ze heeft me goed geholpen, maar het gevoel van 'niet bestaan' bleef wel aanhouden. Ik had mijn ups en downs, maar tot nu toe kon ik het nog relativeren en er mee leven. Dit jaar, eind september, ben ik erg ziek geweest. Zelfs de dokter wist niet goed wat ik had of hoe het kwam. Ik had een ontsteking op m'n appendix, mild,longen en blaas. Een werk voordien had ik ook een infectie op m'n urinewegen, maar soit, na zo ziek te zijn geweest moest ik erg veel inhalen voor school, ik had 3 weken gemist, en was doodmoe. Niet lang daarna heeft m'n eerste lief het uitgemaakt. We waren maar 3/4maand samen,maar ben er nog steeds kapot van. Na mijn ziekte ben ik nooit echt meer fit geweest en ben sinds een maand ofzo weer in een depressie gesukkeld. Ondanks de steun van mijn familie en vrienden. We zijn terug naar de dokter gegaan en hij heeft mij een soort van homeopatische anti-depresieva voorgeschreven. Hij heeft mij ook het adres van een psychologe gegeven. Ik neem deze pilletjes nog maar 5 dagen, dus erg veel verschil voel ik (nog ) niet. De depersonalisatie is echt een hinder geworden. Ik heb het elke dag en in de klas begin ik dan ook constant te hyperventileren. Ik ben echt bang geworden van het gevoel en wordt er gek van. Het lijkt steeds erger te worden. Het gevoel dat je niet bestaat en echt in een droom leeft, alsof ik steeds achter een glas kijk. Vandaag had ik weer een erge paniekaanval en had het gevoel dat ik elk moment kon flauwvallen. Ik voel me hierdoor echt slecht en ben ook op het woord depersonalisatie gekomen via google, nog niet lang geleden. Weinig mensen weten hiervan dat ik dat gevoel heb, omdat ik ook bang ben dat ze me zullen uitlachen. Ik wil van het leven genieten nu ik jong ben. Ik hoop dat deze psycholoog me van dit gevoel kan afhelpen, want zo is het niet meer houdbaar. Ik heb de moed niet meer om ertegen te vechten,ik ben het allemaal zo beu. Ik hoop dat je een beetje wat aan m'n verhaal had en nog veel succes ;)Groetjes x
Hey Cindy,
Waarom denk je dat de dokter jou zou uitlachen? Dokters krijgen elke dag de meest uiteenlopende problemen te horen. Als je je niet goed voelt bij de dokter waar je normaal gaat, kan je altijd bij een andere dokter terecht. Hij kan je doorverwijzen of verderhelpen met je probleem. Medicatie moet in de meeste gevallen voorgeschreven worden door de dokter, anders kan je deze niet halen bij de apotheker. Wij raden je toch aan om hier verder mee te gaan, we wensen je veel sterkte en leven mee met je probleem. Je kan ons ook altijd bellen, chatten of mailen.
Liefs, KJT.