mishandeld, en nu?
hoi, ik ben een meisje van 17 en ik ben tot vijf jaar geleden mishandeld door mijn vader...
hij sloeg, scheldde, ...
ik probeer al vijf jaar het zelf op te lossen.
ik schrijf alles op...
ik dacht dat het ging beteren,
maar het verslechterd...
ik heb nog altijd nachtmerries
slapeloze nachten (letterlijk slapeloos !!)
schrik om op straat te lopen
schrik om naar de winkel te gaan
schrik van volwassen mannen
schrik van mensen die roepen
heeeeeeeeeel erg veel last van erge stemwisselingen !!!
ik ben dat allemaal beu...
en ik zou willen dat het verbeterd...
ik heb niks tegen hulp zoeken enzo,
maar het probleem is,
ik durf het niet te zeggen tegen mijn moeder
dat ik er nog last van heb...
ze zal zeggen dat ik mij aanstel,
of alleen aan mezelf denk,
of zielig doe...
ik heb redelijk veel discussies met haar
en ruzies... dus dan wil ik niet met haar praten...
en als we dan eens goed overeen komen,
wil ik de sfeer niet verpesten...
ik ben iemand (geworden) die alles wil laten zoals het is...
ik neem nooit risico's,
doe altijd hetzelfde,
zeg nooit mijn gedacht,
(zéker niet thuis)
reageer altijd op dezelfde manier...
omdat ik bang...
...voor de reacties als ik iets zeg...
...dat er iets veranderd...
(weeral bang... voor vanalles, dat eigenlijk niets is...)
gewoon algemeen bedoel ik dan...
het zou een positieve verandering kunnen zijn ,
maar ook een negatieve
en dat risico neem ik niet...
ik vind het zo moeilijk om uit te leggen...
heeft iemand tips please??
grtjzz S.
hoi,
ik heb zeer met je tedoen en zal mijn best doen om in dit bericht je te laten zien dat het toch anders kan maar hoe beginnen?
kijk hier zit ik nu net als jij ik wil je helpen sta klaar maar weet niet hoe net als jij dan stel ik me voor dat ik echt niets heb en dus niets kan verliezen met andere woorden als ik mij een idee voor ogen haal en me positief instel haal ik het wel want verliezen kan ik al nietmeer het ergste is geleden en er is alleen maar vooruitgang als jij je positief insteld en de eerste stap zelf doet net als ik gewoon ben begonnen met mijn probleem tijdens het schrijven niet weten hoe te beginnen en kijk eens wat een tekst er nu staat snap je?
zet je eerste stap en denk positief leun naar voren en je andere voet volgd wel zonder te vallen en kijk alweer 1 stap vooruit nu moet ik stoppen want mijn tekst word te lang en we zijn al aan het lopen
ik hoop dat je dit begrepen hebt
ik vind het erg dat je dit hebt moeten meemaken echt maar lees nu eens terug van begin van mij tekst
succes



Hallo shir,
Misschien zal je toch een (berekend) risico moeten nemen om deze traumatische gebeurtenissen te kunnen verwerken. Want je hebt zelf ondervonden dat zwijgen jou niet helpt. Kijk eens op de website van het Jongeren Adviescentrum (JAC): www.jac.be. Daar kan jij anoniem jouw verhaal kwijt. Zij kunnen jou helpen (gratis). Je kan met hen mailen of chatten. Lieve meid, jij voelt aan dat er wat moet gebeuren. Wij ook. Wil je er uitgebreider met ons over praten dan kan dat via chat, telefoon of mail. Sterkte!
KJT-team