ik ben een jongen van 17 jaar (dus ik wil geen commentaar over dat het aan de puberteit ligt... want ik ben vroeg aan mijn puberteit begonnen en das al verleden tijd voor me) maar het is simpel..

in het echt ben ik te stil!

ik ben gewoon 'veranderd'. 

toen ik klein was was ik altijd heel stil en beschaamd.

Maar naarmate ik ouder werd veranderde ik, op mijn 14e begon ik al veel meer te praten

en tot voor kort was ik de leider van onze 'bende' en nam ik niet enkel de leiding in acties maar ook in elk gesprek dat ik voerde.

Tot op een dag ik een meisje leerde kennen (dit begint al als een slechte film te klinken)

ik werd stapelverliefd. Maar hier werd ik nog niet stil

ik was een durfal en liet niets me weerhouden van het meisje dat ik graag zag.

en het lukte me dan ook om haar voor mij te laten vallen

dan op een dag.. zo'n 3 maanden geleden ziet zij haar ex terug.

ze beseft dat ze hem hard mist en hem terug wil en ook voelt ze zich er zo slecht bij dat ze me (jullie raden het goed) dumpt.

 Hier begon het..

Ik was een simpele jongen van net 17 die de liefde van zijn jonge leven kwijtraakt..

voor haar geloofde ik nooit in de ware.. maar we pasten zo goed bij elkaar dat ik dacht dat zij het kon zijn.

ik raakte in een soort mini-depressie.. laten we het depri-tijd noemen.
nu ben ik al uit deze tijd.

maar zij was lid van onze 'bende'

dus telkens als ik iets met vrienden ging doen..

was zij daar ook.  ik wou haar totaal niet zien... haar reden om me te dumpen leek me nogal vaag.

mijn vrienden die zich continu met haar bezig houden en plagerig handtastelijk doen (zo zijn ze nu eenmaal.. voor mijn depri-tijd hield ik ze nog wat tegen..) hielp al zeker niet om mij beter te laten voelen

dus ik zat apart..

er was 1 kring waar iedereen zat.. en ik besloot om daarbuiten te gaan zitten..

in het begin kwamen ze wel rond mij zitten maar ik bleef mij afzonderen en na een tijd stopten ze met proberen.

ik zonderde mezelf niet alleen af van mijn bende maar ook van de rest van mijn omgeving..

ik vluchte weg naar mijn verbeelding en lag altijd in het gras te dromen 

dusja.. langzaamaan verdween de depri-tijd en voelde ik me beter en beter..

maar ik bleef stil.. en bleef me afzonderen.

nu spreek ik iedere dag af met mijn vrienden.. we gaan dan ook telkens dezelfde plekjes opzoeken en zitten weer in een kring. iedereen behalve ik..

ik kies weer om apart te zitten en de rest is het zo gewoon geworden dat ze nauwelijks nog aandacht aan mij besteden

ik zeg enkel nog wat op de terugweg tegen mijn beste vriend. 

Wat de rest van de tijd betreft zit ik apart te niksen

Ook is nu iemand anders het leider type gaan spelen. terwijl ik me blijf afzonderen.

ik ben steeds diegene die toekijkt vanop de achtergrond hoe de rest plezier heeft.

ikzelf vindt het niet echt erg en heb er niet meteen een probleem mee.

"Ik ben gewoon 'veranderd'." zeg ik wanneer ze me vragen waarom ik zo stil doe

ik heb er me bij neergelegd.. ik ben nu stil.

maar vandaag sprak ik opnieuw af met een klein deel van de bende

we waren met z'n vieren.

en alweer zeg ik helemaal niets tegen de twee anderen (mijn beste vriend niet meegerekend)

wanneer we terug thuis waren kreeg ik opeens een sms van mijn beste vriendIN (een van de personen die er vandaag was) en daarop stond dat ze niets meer aan mij had en dat ze het allemaal beu waren dat ik zo stil was.

ikzelf had er geen probleem mee.. de mensen rondom mij wel.

Ik praat er dan misschien veel minder mee

maar ik geef nog altijd veel om hen.

Dus heb ik beslist: "Ik heb er vanaf nu ook een probleem mee!!"

ik wil weer luider zijn. niet zo stil...

maar ik heb het al tevergeefs geprobeerd..  

het voelt raar als ik me bij een gesprek wil voegen

ik heb niets meer om over te praten, ik krijg dan ook veel minder aandacht in een gesprek, het is moeilijk om mee te doen met het plezier, alles voelt gewoon raar aan wanneer ik sociaal probeer te doen.....

het lukt me gewoon niet meer 

Mijn zelfvertrouwen kreeg uiteraard ook een serieuze deuk..

en blijkbaar heb ik nu met iedereen ruzie omdat ik stil ben geworden...

Het is alsof ik terug naar mijn stille en beschaamde kindertijd terug ben gekeerd..

Hoe raak ik terug uit deze stilte? 

P.S. Ik heb al wat rond'gegoogled' en dus zou ik vragen om geen antwoord te geven in de aard van:

"je bent wie je bent", "verander niet", "niet iedereen kan luidruchtig zijn" of zelfs "je kunt jezelf niet veranderen". Want.. IK BEN VERANDERD. Dus moet ik terug kunnen veranderen.

P.P.S enkel wanneer ik sms, chat, schrijf,.... ben ik mezelf nog en kan ik nog goed praten