Haai,

Ik heb al eens eerder een bericht ingestuurd, bij thema: vrije tijd, 'Ik heb dus geen enkel talent'. Maar ik heb dus ongeveer 2 weken geleden ondekt dat ik heel goed manga kan tekenen. Daar oefen ik nu verder op in. Maar daarover gaat het niet...

Nu, het is een beetje laat ja, en overmorgen begint school alweer enzo. Maar ik voel me gewoon vreselijk ongelukkig nu. Ik zat zo te denken aan toen ik klein was. Over wat ik allemaal NIET heb gehad. Mijn ouders hebben genoeg geld enzo. En we wonen in een villa-achtig huis. Maar toch heb ik een echt piepkleine kamer. Drie op drie meter ongeveer. Nuja, misschien overdrijf ik, weet ik veel, ik ben niet echt goed in meetkunde. Ik begin af te dwalen ja...

Maar mijn broer pest me elke dag, mijn stiefzus ook. Maar waar het echt om draait: We hebben in de keuken en in de woonkamer een tv. Ik was tv aan het kijken in de woonkamer. Mijn stiefzus, moeder en stiefvader zaten in de keuken te kijken. Ik ging naar de keuken om te vragen hoe die tv uit moet. (Ja, we hebben onlangs een nieuwe tv gekocht en ik kan er echt niet mee weg.) En mijn stiefzus daar heel zitten lachen. Ik vraag dan waarom dat ze zo lacht. Mijn stiefvader antwoord zo van: Met u! hahahaha. En ze zitten daar alletwee te lachen. En mijn moeder doet er helemaal NIKS aan. Ik dan zo vragend kijken. Maar ze beginnen nog harder te lachen. Ik doe dan teken dat ze zot zijn en loop weg. Midden de weg naar boven roept mijn stiefvader mij, ik ga kijken en mijn stiefzus is nog altijd zo hard aan het lachen. Mijn stiefvader geeft zo een vage uitleg, waar ik bijna niks van versta door al dat gelach. Zoiets van: 'We lachen niet met u hoor, we waren aan het praten over gehandicapten en -stiefzus- stelde het haar voor, en ze begon te lachen. En juist toen dat jij binnenkwam, zo raar kijken, moest -stiefzus- om jou lachen.'

Ik ga daarna gewoon nonchalant naar boven en begin daar in tranen uit te barsten!

Eigenlijk bedoelen ze gewoon: gehandicapten zijn stom, en jij lijkt erop. Wat the hell???

Ze zitten daar heel te lachen met gehandicapten, terwijl 1 van mijn beste vriendinnen gehandicapt is en zitten daar nog een heel ongeloofwaardige verklaring te geven! En mijn moeder doet echt helemaal NIKS, terwijl ze weet hoe ongelukkig ik mij tegenwoordig voel! Ze zit zelfs bijna mee te lachen!

Allee, je doet dat toch niet? En ik moet nu de hele tijd denken aan mijn vriendin die gehandicapt is, doordat ze gevallen is van de trap. Ik stond er zelfs bij! Nu voel ik mij echt heel schuldig dat mijn vriendin niet meer kan lopen! Nu zit ik bijna te denken dat het mijn schuld was. 

Ik weet echt niet meer wat te doen, ik zit hier bijna alle tranen uit mijn lijf te wenen. Ik voel me echt diep ongelukkig...

x