Ik ben een meisje van 16 jaar, heb sinds 4 maanden een hele lieve vriend, heb leuke vriendinnen etc.. Ik heb eigenlijk niets te klagen, maar soms voel ik me echt zoo onzeker.. En ik weet niet eens waarom. Het heeft ook veel met mijn vriend te maken. Als hij iets zegt over een ander meisje bijvoorbeeld, begin ik onzeker te worden over mijn lichaam, mijn uiterlijk.

Als er word gepraat over zijn ex-vriendin (waar ik meestal over begin..) voel ik me erg onzeker. Omdat ik het idee dat hij al ooit van iemand heeft gehouden niet leuk vind..  Hij is ook mijn eerste 'echte' vriendje, dat zal er ook wel mee te maken hebben.

Ik heb wel eens iets gehad met een jongen, maar dat was geen vaste relatie. Ik was wel heel erg verliefd, maar naderhand bleek dat hij op dat moment een vriendin had, en dat ik een van de vele meisjes was met wie hij zijn vriendin had bedrogen.  Hij liet ook ineens niets meer van zich horen, hij hield me gewoon aan het lijntje. Op dat moment was ik ook erg onzeker.

Mensen hebben mij altijd gezien als 'het vrolijke meisje', dat ben ik nog steeds wel, alleen dat ik vaak met die onzekerheid zit. Soms moet ik gewoon ineens huilen, omdat het allemaal te veel is..

Nog iets over mijn vriend: Hij weet dat ik graag alles wil weten, wat hij doet, waar hij is.. en hij heeft daar ook altijd rekening mee gehouden. We hadden een paar weken terug ook een afspraak gemaakt dat we elkaar altijd alles zouden vertellen, wat we ook maar wilden weten. Nu, dinsdag waren we op msn en hadden we een beetje een meningsverschil. Hij komt me op woensdag en vrijdag soms ophalen van school, zelfs al ben ik smorgens met de fiets gegaan, dan doet hij de fiets in de kofferbak. Mijn ouders denken dat het soms allemaal te lastig is voor hem, en soms denken ze zelfs dat ik een 'verwend nest' ben, omdat hij me alles geeft wat ik wil, en alles voor me doet wat ik wil (dat is helemaal niet zo, maar zij denken dat..) Daarom zei ik hem dat het misschien beter was dat ik gewoon met de fiets naar huis ging en dat we daarna gingen afspreken. Maar dat wou hij niet. Hij zei dat hij zich daar best slecht bij voelde dat ik dat zei. Toen moest ik van de pc af. En hij vroeg me of ik nog wat lieve dingen kon zeggen. Ik wist natuurlijk niet wat ik moest zeggen, na zo een gesprek te hebben gehad. Dus hij vroeg of ik hem een lief berichtje zou sturen. Toen begon ik met studeren voor school. Na een halfuur ongeveer belde hij me omdat hij ermee zat dat ik nog niet gestuurd had. Dat was omdat ik druk bezig was met leren, en ik ook niet goed wist wat ik moest zeggen, na zo 'n gesprek. Toen voelde ik me dus ook niet zo goed meer. Heb toen maar gewoon verder gestudeerd en geprobeerd mijn aandacht er zo goed mogenlijk bij te houden.

Nu, gisteren was er een feest waar we samen naartoe gingen. Toen kreeg ik ineens te horen dat hij die dag dat we een beetje ruzie hadden, was weggeweest. Daar heeft hij wat gepraat, gekickerd.. met een paar mensen die hij kende. Hij mag best van me weg gaan (tuurlijk!) maar het gaat me erom dat hij dat niet gezegt had.

Ik zat thuis met een slecht gevoel en hij gaat gewoon even weg en maakt plezier.Ik zei hem ook dat ik dat helemaal niet leuk vond. Hij zou het in het vervolg altijd zeggen zei hij. maar dat lost nog niet op wat er is gebeurd!

Vanmorgen moest ik weer aan al die dingen denken, en moest ik ook weer huilen..

Weten jullie misschien hoe dit kan? Ik hoef me toch helemaal nergens zorgen over te maken? En als hij zegt dat hij het nooit meer doet, waarom zit ik er dan nog zo mee?

Bedankt voor het lezen van mijn lange verhaal..

Groetjes, Moonbeam