Geachte lezers,

Ik ben een jongen van 21 jaar en zit eigenlijk in een wat moeilijke situatie, althans zo zie ik het. Mijn situatie is niet specifiek slecht, maar ik ben erg in de knoop met mijzelf. De grip op het leven verlies ik dan ook geregeld. Ik studeer de pabo, maar vind de studie niet meer leuk. Mijn moeder zegt altijd dat ik door moet gaan, omdat ik anders weer helemaal opnieuw moet beginnen. Ik ga nu wel door met mijn studie, maar diep van binnen heb ik hier helemaal geen zin meer in. Ik stel dan ook al het werk wat ik voor mij studie moet doen uit, dat dit resulteert op slechte cijfers intereseert me eigenlijk niet meer. Verder loop ik stage op basisscholen en heb altijd het idee dat ik hier een blij en positief masker op moet zetten, dit vermoeid mij heel erg. Ook op mijn stage gaat het niet goed, en stel ik het liefst zoveel mogelijk uit. Zo heb ik geregeld het gevoel dat het toch allemaal niks meer uit maakt. Verder probeer ik wel heel positief te staan in het leven, ik ben om die reden vegetarier en mediteer veel. Toch trekt mij de spirituele wereld zo veel meer aan, dan het leven wat ik nu heb. school intereseert me niet meer, het liefst zou ik alleen maar willen leven voor de natuur en mijn eigen spirituele kennis. Alleen ik kan deze beslissing gewoon niet maken, ik word vastgehouden door de maatschappij. want zelfs spirituele opleidingen kunnen alleen worden gefinancieerd als je geld hebt. Mijn ouders steunen mijn dan ook niet in dit idee, en geven mij de keus of je gaat door met school of je gaat werken en uit het huis en zoekt het zelf maar uit. ik wil aan de ene kant mijn school wel afmaken, maar ik heb zo'n hekel aan het masker dat ik voor me moet houden dat het mezelf geheel kapot maakt. ik rook best wel vaak een jointje om gewoon even tot rust te komen, ook dit intereseert met niet zoveel meer. Ik wil heel graag stoppen, helemaal omdat dit tot verdere spirituele vereiking zorgt. Toch voel ik veel verplichtingen op mijn schouders, die ik niet los kan laten. Zo zit het wel in mijn karakter dat ik snel iets opgeef. ik ben verder erg gemakzuchtig. Het idee om te leven voor het leven trekt mij meer aan, maar wordt vaak opgevat door me ouders als een sprookje. zo werkt het leven niet zeggen ze dan. Ik weet ook wel dat ik in deze maatschappij geld nodig heb om te overleven, maar in mijn hart geloof ik hier niet in. ik wil dus ook niet zomaar bij de gamma fulltime gaan werken. eigenlijk zit ik in een ongelukkige visuele cirkel, waar ik niet uit kan komen. Mijn ouders hebben al veel geld in me gestoken en zullen het dan ook niet waarderen als ik stop met mijn studie. Ik heb af en toe wel eens het idee om gewoon weg te gaan, naar een ander wereld deel. Dit doe ik dan toch niet, maar ik kan gewoon niet accepteren dat het leven (volgens mij ouders en zowat de gehele maatschappij) puur draait om geld verdienen huisje boompje beestje. Ik heb het idee dat ik veel meer kan, ipv de rest van mijn leven voor de klas staan. dit uitzicht vind ik totaal waardeloos. 
Kan iemand mij helpen om de juiste keuze te maken.
groetjes c.